Dinsdagavond 9 oktober jl. tegen 20.00 uur.

De kerkzaal van de Regenboog: stoelen aan de kant, op de vloer een groot kleed, mooi bovendien: warm rood met witte randen: het Labyrint. Eerst even aan de ronde tafel, een bijbeltekst als voorbereiding. Dan aan de kant op een stoel met uitzicht op het kleed en wachten op het moment dat ik opsta en het Labyrint binnenga en mijn pelgrimage begint. Een voor een vertrekken de anderen (we zijn met z’n vijven). Op een gegeven moment sta ook ik op, aarzel even, en loop dan langzaam de aangegeven route, niet helemaal in evenwicht, haperend soms. En dan… kom ik aan in de (kleine) ruimte die het middelpunt en het eindpunt is. Daar blijf ik even. En dan, zomaar, is er rust, is er evenwicht. De stilte die geduid kan worden als God of Jezus of als compassie. De terugweg verloopt in evenwicht, speels ook, en als nieuw / als herboren verlaat ik het Labyrint, opgeruimd. Hoe dichtbij is dit kleine wonder.
Daan Stigter

Kortgeleden heb ik een labyrint gelopen… in onze eigen Regenboog nog wel. Het labyrint was als een gigantisch vloerkleed uitgerold over de vloer van onze kerkzaal. We waren met een handjevol mensen en na enige uitleg en het lezen van enkele Bijbelteksten stapten we één voor één het labyrint binnen. Je volgt de weg zoals die is uitgezet. Voetje voor voetje lopend
kreeg ik al gauw associaties met de levensweg: zo gaat het in het echte leven ook. De een loopt zijn weg sneller dan een ander. Je kunt jarenlang samen met dezelfde mensen hetzelfde pad volgen. Soms loop je maar een klein stukje samen op met iemand. Die korte ontmoetingen op je weg kunnen niettemin intens en van grote invloed zijn.

Al mijmerend over het levenspad – en het feit er zo veel mensen zijn die grote obstakels op hun weg vinden – bereikte ik het middelpunt van het labyrint. Dat centrum kon ik me voorstellen als een soort gewijde ruimte, waar je alle narigheid en vermoeidheden uit je leven kunt neerzetten. De route terug leek daardoor simpeler. Misschien was dat de therapeutische werking van het labyrintlopen: je kunt je er even verdiepen in je leven en je kunt achterlaten wat je bezwaart. Een mooie ervaring!
Reina Wessels-ten Bruggenkate.

{lees meer}